Bir hulusi kalpten...
Ben daha önce gördüm bu filmi…
Senaryo aynı, fakat her uygulaması başarılı.
Önce dünyanın bir köşesinde tarihin bilmem hangi çağından beri var olan, yaşayan fakat daha fazla var olmaması planlanan bir halkın adı aniden gündeme getirilir.
Kasaba aylardır ülke gündeminin baş meselesi olan Ergenekon yargılamasına ev sahipliği ededursun, kasabalılar için alışageldikleri günlük hayat sürüyor. Silivrililer ellerindeki cımbızı ve aynayı bırakmaya hiç niyetli değil.
Kafkasya söz konusu olunca önce kavramlar anlamını yitiriyor, tanımlar tepetaklak oluyor. Oradaki bir dağın, bir tepenin, bir küçük kasabanın bile dünyayı yörüngesinden çıkartacak güce sahip olduğunu görüp hayretlere düşüyoruz.
Kafkasya’daki halklar varlıklarını geleceğe taşımak, ulusal kimlik ve kültürleriyle var olmak istiyorlar, savaşmak için pençelerinin olmadığının farkındalar. Çok acı tecrübelerle öğrendiler bu gerçeği. Yaşamak en kutsal hak, var olmak en önemli öncelik…
Nicedir kûşe-i uzlette emri Hakkı bekleyip zikr ü vird ile vakti mürur eyleyen bende-i fakirinize ziyaret lütfûnda bulunan birkaç âhîr zaman genci rica eyleyip dediler ki; ‘el yevm ber hayat olan en yaşlı İstanbullu olarak artık bu sükûneti terk ile bizlere devr-i şebâbınızdaki ramazanlar ve sair devrâna müteâllik hatıratınızı tahrir eyleyip nakletseniz okuyan kaarîler müstefit olurdu.’
